Nieuws

Column: Kind van de rekening

Terug naar overzicht

‘Ons leven is een kostbaar geschenk. Het verdient bescherming en respect. Criminaliteit heeft daar geen boodschap aan. Dat is zonde, want er zijn alleen maar verliezers. En zo worden mensen slachtoffer, voelt de samenleving zich onveilig en laat de dader z’n familie achter met verdriet, schaamte en grote zorgen’.

Zo begint ‘ons verhaal’. Criminaliteit laat een dure rekening achter. En achter die rekening staan mensen. Ik denk aan de achterblijvers, en vooral aan de kinderen. Want kinderen van ouders die met criminaliteit in aanraking komen, hebben een aanzienlijk grotere kans om later zelf ook criminaliteit te plegen. Dit noemen we intergenerationele overdracht: criminaliteit die van ouder op kind wordt doorgegeven. In Nederland gaat het om zo’n 25.000 kinderen. Dat is ongeveer evenveel als het aantal inwoners van de gemeente Putten. 25.000 jonge levens die kind van de rekening zijn door keuzes van hun vader of moeder.

Kind centraal
Via ons label Aandacht voor Achterblijvers zijn we met raad en daad op hen betrokken, onder meer via ons kindercadeauproject waarmee we jaarlijks ruim 500 kinderen bereiken. Maar we zijn ook wekelijks met vrijwilligers aanwezig op de Vadervleugel van de gevangenis in Veenhuizen. Deze zogenaamde gezinsbenadering bestaat sinds 2017 in Nederland, naar een voorbeeld uit Wales.

“Het leed van deze kinderen is schrijnend.”

Het is een hoopgevende ontwikkeling dat begin dit jaar de handreiking ‘Gezinsgericht werken in detentie’ is gepresenteerd. Deze zet het kind centraal en met 26 praktische tips worden gevangenissen gestimuleerd tot bouwen aan een kindvriendelijke inrichting. Denk bijvoorbeeld aan voldoende speelgoed in de bezoekruimte, ruimere mogelijkheden voor videobellen en een verschoonruimte voor de allerkleinsten.

Het leed van deze kinderen is schrijnend. Hier wordt pijnlijk zichtbaar dat de misdaad der vaderen bezocht wordt aan de kinderen (Exodus 20). De gevolgen van ouderlijk falen werken diep door; detentie ontwricht de opvoedsituatie volledig. Het leidt vaker tot uithuisplaatsingen, of de zorg komt geheel terecht op de schouders van één, vaak al overbelaste, ouder.

Hoopvol
Toch is de overdracht van criminaliteit van vader op zoon gelukkig geen automatisme! Een ieder heeft z’n eigen verantwoordelijkheid (Ezechiël 18) en wat hoopvol als overheid en samenleving kinderen ‘zien zitten’ en de handen ineensteken om de risico’s te beperken.

Ons werk hierin is een stem uit de samenleving die vindt dat niet criminaliteit maar geloof in herstel het laatste woord mag hebben. Dáár zetten wij ons voor in, uit liefde tot God en de medemens. Zo eindigt ‘ons verhaal’, en daarom steken de handen uit de mouwen.

Met gevangen groet
Hans Barendrecht