Voor veel families draait het leven om samen zijn, maar voor Roos en Anna is dat anders. Beiden hebben een jongere broer in detentie, wat een schaduw over hun dagelijks leven werpt. Toch bracht deze moeilijke situatie ook iets moois: via Gevangenenzorg leerden ze elkaar kennen en steunen ze elkaar op manieren die alleen iemand in dezelfde situatie kan begrijpen.
‘Je weet niet wat je overkomt’
Wie Anna (30) en Roos (26) ontmoet, ziet twee vrolijke, jonge vrouwen. Ze werken hard, hebben hun eerste kindje gekregen en lijken volop te genieten van het leven. Maar er is een knik gekomen in hun geluk: beiden maakten mee dat hun jongere broer volledig onverwacht werd opgepakt en gevangengezet. “Er ligt een schaduw over alles,” vertelt Anna. Haar 26-jarige broer werd bijna een jaar geleden opgepakt door een zwaar bewapend arrestatieteam. “Je weet niet wat je overkomt. Het is niet te bevatten. En je kunt er met bijna niemand over praten. Alleen Roos begrijpt dat,” zegt Anna.
Boosheid, gemis en onzekerheid
Roos kan dit beamen. Haar 23-jarige broer verdween in april plotseling. “We zouden met z’n gezin eten, maar hij kwam niet opdagen. Niet eens een berichtje,” vertelt ze. Na drie dagen van onzekerheid werd hij door zijn ouders als vermist opgegeven bij de politie. Pas later bleek dat hij in het buitenland was opgepakt in verband met drugs. Een maand na zijn verdwijning kregen ze een brief van hem, vanuit de gevangenis. “Die beginperiode was een emotionele achtbaan,” zegt Roos. “Je voelt boosheid, verdriet en gemis. Maar tegelijk vind je het zielig dat je broer daar helemaal alleen zit.” Zowel Anna als Roos merkten dat hun omgeving anders op hen reageerde. “Je wordt als zus ook veroordeeld, meteen en volledig,” aldus Anna.
Lotgenoten ontmoeten
Al zoekend op internet kwamen ze bij Gevangenenzorg terecht, waar ze in contact kwamen met maatschappelijk werker Gerdine. Beiden wilden graag praten met iemand van hun eigen leeftijd die hetzelfde had meegemaakt. De klik tussen de twee vrouwen was meteen voelbaar. Binnen een paar dagen hadden ze hun eerste afspraak op neutraal terrein. “We hebben uren gesproken, en daarna is er geen dag geweest zonder contact,” vertelt Anna lachend. “Je voelt je zo alleen. Als ik Roos niet had gehad, weet ik niet waar ik nu was.” Hoewel ze met partners en ouders kunnen praten, voelt het voor hen anders. Ze willen niet steeds opnieuw hetzelfde gesprek voeren. Het is daarom zo waardevol dat ze elkaar hebben gevonden.
Herkenning en steun
Gevangenenzorg biedt familieleden van gedetineerden de kans om elkaar te ontmoeten tijdens ontmoetingsdagen in het hele land. Daar kunnen zij in gesprek gaan met lotgenoten of met maatschappelijk werkers en bezoekvrijwilligers. Dit biedt herkenning en het gevoel dat je niet de enige bent in deze situatie. Voor Anna en Roos was de herkenning groot. Beide zijn opgegroeid in een liefdevol, hecht gezin, waar normen en waarden belangrijk zijn. Dat maakte de arrestatie van hun broers des te harder. “Het was niet nodig geweest,” zegt Roos. “Voor het geld hadden ze niet in de drugshandel hoeven belanden.” Toch blijkt uit hun gesprekken hoeveel ze van hun broers houden. “Nu pas weet je hoe gek je op elkaar bent,” zegt Anna. Er is ook ruimte voor boosheid en angst, maar samen vinden ze steun en begrip. De band tussen deze twee zussen laat zien dat lotgenotencontact een enorme bron van kracht en herkenning kan zijn.
