Ze hadden het niet zien aankomen. Geen signalen, geen vermoedens. Tot die ene avond waarop hun zoon werd opgepakt. Het leven van Theo en Yvette stortte in toen bleek dat hun 26-jarige zoon Michael diep verwikkeld was in de internationale drugshandel. Niet zomaar aan de rand, maar als een van de grotere spelers. “Mijn zoon wil mij niet meer zien,” zegt Yvette. “Maar ik wil hem wel dolgraag weer zien. Het blijft mijn kind.”
Michael werd laat op de avond gearresteerd op een parkeerterrein bij een woonboulevard in Rotterdam. Hij dacht een drugsdeal te sluiten met drie mannen in een Mercedes, maar het bleken politieagenten te zijn. De arrestatie volgde snel, net als het proces. Michael werd veroordeeld tot een jarenlange gevangenisstraf.
Voor Theo en Yvette kwam de waarheid als een mokerslag. Ze hadden geen idee gehad van het dubbele leven van hun zoon. De ontdekking dat hij een kopstuk was in de drugswereld, bracht niet alleen verdriet en schaamte, maar ook woede. “Ik wilde hem nooit meer zien,” zegt Theo eerlijk. “Ik was zo boos, ik voelde me verraden.” Michael zelf verbrak het contact met zijn ouders. Dat raakte Yvette diep. “Misschien schaamt hij zich, of is hij teleurgesteld in zichzelf. Ik begrijp het ergens wel, maar het doet pijn.”
De spanningen binnen het gezin liepen hoog op. Gesprekken liepen vast, woorden kwamen verkeerd aan. Wekenlang keken Theo en Yvette elkaar nauwelijks aan. Als echtpaar raakten ze steeds meer geïsoleerd. Ze trokken zich terug uit hun sociale omgeving. “Wat moet je zeggen tegen familie en vrienden?” zegt Yvette. “En hoe reageren ze als ze dit horen?”
In hun wanhoop besloten ze contact op te nemen met Gevangenenzorg. Ze kregen een bezoekvrijwilliger toegewezen: Theun. Maandenlang kwam hij bij hen langs. Niet om oplossingen aan te dragen of oordeel te vellen, maar om te luisteren. “Dat alleen al maakte verschil,” vertelt Yvette. “Eindelijk konden we ons verhaal kwijt.”
Na tien bezoeken stelde Theun een eerlijke vraag: “Gaan we hiermee door?” Theo herinnert zich dat moment goed. “Ik waardeerde die vraag. Het voelde respectvol.” Ze spraken af om nog één keer samen te komen en te evalueren. Tijdens dat gesprek werd duidelijk hoe belangrijk de gesprekken waren geweest. Theo en Yvette vertelden dat ze dankzij de bezoeken langzaam weer rust hadden gevonden. “We leerden om niet alleen naar onze zoon te kijken, maar ook naar onszelf en naar elkaar,” zegt Yvette. “Zonder die gesprekken weet ik niet of we samen waren gebleven.”
Theun blijft bescheiden over zijn rol. “Mijn doel was niet om iets te ‘fixen’,” zegt hij. “Ik wilde hen helpen hun eigenwaarde te behouden en de realiteit onder ogen te zien. En voor Yvette was het belangrijk om te leren accepteren dat haar zoon op dit moment geen contact wil.”
Het contact met Michael is er nog steeds niet. Het gemis blijft groot. Maar Theo en Yvette staan steviger dan voorheen. Ze durven hun verhaal te delen en zijn minder alleen. Yvette: “Het blijft verschrikkelijk wat er is gebeurd. Maar dankzij Theun hebben we geleerd dat we dit niet alleen hoeven te dragen.”
