Van de ene op de andere dag verdwijnt Martin uit het gezin. Een telefoontje van de politie zet het leven van Theresia en haar kinderen volledig op zijn kop. Wat volgt is een periode vol onzekerheid, verdriet, boosheid en schaamte. Met weinig mensen kan ze erover praten. In haar zoektocht naar steun komt ze terecht bij Gevangenenzorg Nederland. Daar ontmoet ze vrijwilligster Carola. “Ze luistert naar mijn verhaal en helpt me om met alles om te gaan,” zegt Theresia. “Dankzij haar hoef ik die zware last niet alleen te dragen.”
Het begon op een gewone donderdag. Theresia was net terug van haar moeder en bereidde zich voor op een sollicitatiegesprek, toen de telefoon ging. De politie meldde dat haar partner Martin was opgepakt en voorlopig niet thuiskwam. Wat er precies was gebeurd, kreeg ze niet te horen. Pas later die avond belde een advocaat. Het ging om een ernstig geweldsdelict. “Wat Martin had gedaan was verschrikkelijk,” zegt Theresia. “En tegelijk voelde het onwerkelijk. Dit paste niet bij de man die wij kenden.”
Theresia heeft een zoon en een dochter van rond de twintig. Na een moeilijke scheiding was er met Martin juist weer rust, gezelligheid en liefde in huis gekomen. Hij was als een vader voor de kinderen. Dat maakte zijn plotselinge afwezigheid extra pijnlijk. Toen ze haar kinderen vertelde wat er was gebeurd, was de schok groot. “Het was veel te veel, voor hen en voor mij.”
Martin werd al snel overgebracht naar de gevangenis. Het duurde twaalf dagen voordat Theresia hem weer zag. “Ik voelde me zo verloren,” vertelt ze. “Ik wist niets van gevangenissen, van procedures, van wachten achter gesloten deuren. En dan zie je elkaar terug, met glas ertussen. Je mag elkaar maar heel even vasthouden. Dat doet pijn.”
De praktische gevolgen stapelden zich snel op. Martins baan werd per direct beëindigd. Het inkomen viel weg. De toekomst voelde onzeker en beangstigend. Theresia probeerde door te gaan: werken, leren, zorgen voor haar kinderen. Maar vanbinnen stond alles stil. “Ik wist me geen raad,” zegt ze. “Ik zocht op internet naar hulp, naar een soort handleiding voor wat je moet doen als je partner vastzit. Die bestaat niet.”
Wel vond ze Gevangenenzorg Nederland. Ze stuurde een mail, vooral met de vraag om praktische hulp. Niet veel later kwam vrijwilligster Carola bij haar langs. “In plaats van meteen dingen te regelen, hebben we vooral heel lang gepraat,” vertelt Theresia. “Dat was zó fijn. Mijn verhaal is complex en zwaar, maar Carola luisterde. Echt.”
Carola komt nu eens in de paar weken speciaal voor haar. Om te luisteren, mee te denken en ruimte te geven aan alles wat er is. Theresia houdt haar wereld klein. In het dorp waar ze woont, kent iedereen elkaar en roddel ligt op de loer. “Mensen kennen ons niet, maar hebben wel een mening,” zegt ze. “Daar kan ik me niet tegen verdedigen.”
Aan de buitenkant lijkt het leven door te gaan, maar vanbinnen blijft het zwaar. Juist daarom is het contact met Carola zo waardevol. “Familie en vrienden hebben ook hun eigen leven,” zegt Theresia. “Je wilt niet steeds alles opnieuw vertellen. Maar Carola komt voor mij. Dankzij haar draag ik deze last niet meer alleen.”
