Een schilderij als stille getuige van licht, hoop en trouw. Dat bijzondere cadeau kregen we als vrijwilligers en medewerkers van Gevangenenzorg. Het werd dinsdag 13 januari overhandigd aan Hans Barendrecht, directeur van Gevangenenzorg. Het kunstwerk is ons geschonken door een anonieme gever en gemaakt door kunstenares Gonda den Engelsman. Het werk is een bijzonder cadeau dat de kern raakt van wat onze vrijwilligers doen: nabij zijn, ook waar het leven ingewikkeld en gebroken is.
De zoektocht van de maker
Tijdens het proces kreeg het schilderij voor Gonda, als nabestaande van een ernstig levensdelict, een diepere betekenis. In haar zoektocht kwamen vragen van schuld, vergeving en barmhartigheid samen. “Dat ik dit alles dichten wil, zegt niet dat het te rijmen valt,” verwoordt zij treffend in een gedicht dat zij maakte bij dit schilderij. Het kunstwerk laat zien hoe complex menselijke emoties kunnen zijn en hoe kunst kan helpen die spanning te verbeelden.
Van vrij werk tot betekenisvol kunstwerk
Het idee voor het schilderij ontstond uit vrij werk van Gonda. De schenker van het schilderij zag dit werk in het atelier van Gonda. Op verzoek van de schenker paste Gonda dit bestaande schilderij aan: een vrouw werd veranderd in een man en de lamellen van een raam werden tralies, zodat het werk direct verwees naar de wereld van Gevangenenzorg. Voor Gonda zelf was het een zoektocht naar betekenis: hoe verwerk je gevoelens van verlies, verdriet en rechtvaardigheid in beeld? Hoe breng je de worsteling van schuld en genade, van gebrokenheid en hoop, tot expressie?
Spanning tussen schuld en hoop
Het resultaat is een krachtig beeld dat raakt aan de kern van ons werk. Het schilderij laat zien waar de (vrijwillige) medewerkers van Gevangenenzorg dagelijks mee te maken hebben: de spanning tussen schuld en genade, de noodzaak van vergeving en barmhartigheid, en het belang van nabijheid, zelfs waar het schuurt. Het herinnert ons er ook aan dat zorg voor gevangenen nooit losstaat van het leed van slachtoffers en nabestaanden. Er zijn mensen die óók levenslang dragen: levenslang in het missen.
Een stille getuige
Voor onze vrijwilligers en medewerkers is het schilderij een spiegel van hun dagelijkse inzet. De sporen van licht die zij achterlaten, soms in kleine gebaren, worden op deze manier zichtbaar gemaakt. Gonda droeg dinsdag 13 januari het schilderij namens de anonieme gever over aan onze directeur Hans Barendrecht: ‘Opgedragen aan de vrijwilligers, medewerkers en aan Hans Barendrecht, directeur, van Gevangenenzorg Nederland voor de gedrevenheid en trouw waarmee zij – soms in betekenisvolle woorden, maar vaker nog door eenvoudig nabij te zijn – sporen van licht nalaten, zowel tussen de tralies als bij hen die achterblijven.’ Het prachtige werk hangt nu op ons kantoor als stille getuige van licht, hoop en trouw en nodigt ons uit om steeds opnieuw stil te staan bij de waarde van nabijheid en betrokkenheid.
Kunst die verbindt
Het ontvangen van dit schilderij laat zien hoe kunst kan verbinden. Het vertelt een verhaal dat verder gaat dan het doek zelf: over persoonlijke worsteling, over geloof, over menselijkheid en over de impact die aandacht en zorg kunnen hebben. Het is een tastbaar teken van hoop en betrokkenheid. Wij zijn dankbaar dat dit bijzondere kunstwerk een plek heeft gekregen in onze organisatie en dat het ons steeds weer herinnert aan het hart van ons werk: aanwezig zijn, zichtbaar maken wat vaak verborgen blijft en sporen van licht achterlaten, ook achter tralies.
