Column: S.O.S.
Het nieuwe jaar was nog geen half uur oud toen een NL-Alert mijn telefoon liet krijsen: “Het is extreem druk bij 112. Bel alleen bij levensbedreigende situaties.”
Een schilderij als stille getuige van licht, hoop en trouw. Vrijwilligers en medewerkers van Gevangenenzorg ontvingen dit bijzondere geschenk, gemaakt door kunstenares Gonda den Engelsman en geschonken door een anonieme gever. Het raakt de kern van ons werk: nabij zijn, ook waar het leven ingewikkeld en gebroken is.
“God zoekt zondaren, geen nette mensen over het algemeen. Daar ben ik het levende bewijs van!” Over het turbulente leven van Rutger zou je een boek kunnen schrijven.
Het komt erop neer dat je met je telefoon op zak, de hele wereld binnen handbereik hebt. Weer, verkeer, familie, kerk, geld, muziek alles! Alleen de naaste niet.
Werken is met de schepping aan ons mensen meegegeven. God wil dat zo. Werken is goed.
Steven weet met hulp van Gevangenenzorg wél snel een baan te vinden.
Wat kan een vader die naar de gevangenis moet, tegen zijn kinderen zeggen? Hoe kan hij hen voorbereiden?
Peter en Mieke krijgen een telefoontje dat hun zoon is opgepakt. Dat hadden ze nóóit verwacht.
De beleving van onze vrijheid is net zo veelkleurig als de regenboog